اشعار

در تاب رفت گرچه از آن زهر بی‌امان            تشتی طلب نکرد که ریزد جگر در آن

شـیـخ الائـمه سـاکـت و آرام و بی‌صـدا            در کـنج خانه چشم فـرو بست از جهان

غربت بـبـین از آنهـمه شیعه یکی نبود            بـاشـد کـنـار بــسـتــر آقـای شـیـعــیــان

داغ مـدیـنه بر جگـرش بود جان سـپرد            داغ مـدیـنـه چـیـست همان مـادر جوان

پس کوچه‌های شهر دلش را شکسته بود            دیوارهای کوچه همه بود روضه‌خـوان

شهر مدیـنه شهـر زمین خـورده‌ها شده            این است روضه‌ای که شرر میزند به جان

هـفـتـاد سال گـرچـه به مـادر گـریـسـته            هـفـتـاد سـال سـوخـتـه از آن قـد کـمان

اما نـدیـده مـادر خود را به روی خاک            هـرگـز نـدیـده ضـربـۀ سـیـلی ناگـهـان

پـایی به روی چـادر مـادر نـدیـده است            او را ندیده زخمی و مجـروح و ناتوان

هـرگـز نـدیـده در وسـط گـیـر و دارهـا            یاس شکـسته‌ای که شود رنگ ارغوان

فرق است بین آنکه غمی را شنیده است            با آنکه دیده است خودش را در آن میان

به صبح مطلع صدق آفتاب عیسی دم            که بود خاک رهش کحل دیـده عـالم

امام کعبه نشین جـعـفـر فـرشته‌نشان            خلیل خضر خلف صادق خلـیفه خدم

فلک به حلقه تدریس او حدیث حدوث            سـمـاع کـرده ز لـفـظ مـحـدثـان قـدم

همای سدره گرد حـریم حـضرت او            مقیم در طیران چون کـبوتران حـرم

هـدایـت ازلـی در تـقـربش مـضـمـر            عـنـایت ابــدی در تـتـبـعـش مـدغــم

کتابه‌ای که بر این طاق چنبری کردند            به نام اشرفش از زر جعفری کردند

نـه رواقی، نـه گـنـبدی، حـتی            سنگ قبری سرمزار تو نیست!

غـیـر مُـشـتـی کـبـوتـرِ خـسته            خادمی، زائری، کنار تو نیست

بغـض‌هـایم کجا دخیل شوند؟!            پس ضریحت کجاست آقاجان؟!

روضه‌خوان‌ها چرا نمی‌خوانند؟!            گـریـه‌هـا بی‌صـداسـت آقاجان

گـنـبـدی نـیـسـت تـا دلـم بـپرد            پــا بـه‌پــای کـبــوتــرانِ شــمـا

کاش می‌شد که دانـه‌ای گـیـرم            امشب از دستِ مـهـربـان شما

حـرفِ گـلـدسـتـه را نـبـاید زد            تا حـسـودانِ شـهـر بـسـیـارنـد

از شــمــا خــانــواده آقــاجـان            در مـدیـنـه هـمـه طـلـبـکارند!

کـاش ایــران مــی‌آمــدی آقـــا            نـزد مـا اهـل‌بـیـت مـحـتـرمند

پـیـر مـظـلـوم بی‌حـرم! ایـنجـا            پـسـران تو صـاحـبِ حـرمـنـد

کـاش ایــران مــی‌آمــدی آقــا            مُـلـک ری قــبـلـۀ ولا مـی‌شـد

مـثـل مـشـهـد بـرایـتـان ایـنجـا            مـشـهـد الـصـادقـی بـنا می‌شـد

کـاش ایــران مــی‌آمــدی آقـــا            مـردمـش از مـغـیـره بیـزارند

حُـرمـت گـیـسـوی سپـیدت را            در مـدیــنـه نـگـه نـمـی‌دارنــد

کـوچـه‌هـای مـديـنـه تا لبـریز            از شـمـیم محـمـّدی شده است

به تن شهـر باز گـشته حـيات            غرق در رفت و آمدی شده است

دم بـه دم با دم مـسـيــحــایــی            مـنـتـشـر مـی‌کـنی حـقـايق را

بـه ديـار مـديــنـه مـی‌بـخـشـد            چـشم‌های تو صبح صادق را

با شـکـوه تو تا هـزاران سال            سـرفـراز اسـت رايت شـيـعـه

کـه بـه قـالَ الامـامُ صـادق‌هـا            زنـده مــانـده هـويّـت شـيـعــه

لحظه لحظه زُراره‌پـرور بود            يـابن‌طـاهـا! نـبـوغ چـشـمانت

شده صـدهـا مـفـضّل و جـابر            ريـزه‌خـوار فـروغ چـشـمانت

در عــروج الـهـی‌ات هــر دم            جـان تـو شـوق بـنـدگـی دارد

نـيـمـۀ شـب قـنـوت دسـتـانـت            درس عـشـق و پـرندگی دارد

يک شـب بـی‌قـرار و بـارانی            کـه تـو بـودی انـيـس سـجـاده

از غـم تو فراتِ خـون می‌شد            زمـزم چـشـم خـيـس سـجــاده

آن شـبـی کـه در آتـش کـيـنـه            باغ ياس و شقايقت می‌سوخت

هـيــزم و تــازيــانــه آوردنــد            چقَدَر قلب عاشقت می‌سوخت

قـلب تو مثل اين حـسـيـنـيـه‌ها            شب جمعه هميشه هيأت داشت

داغ هـفـتــاد و دو گـل پـرپـر            در دو چشم ترت اقامت داشت

گـريـه بـر داغ ســيـد الـشـهـدا            شـده بـود افـضـل‌ الـعـبـاداتـت

وقت روضه دل تو زائـر بود            گــوشــۀ قـتـلـگــاه مـيــقـاتـت

مجلست روضه‌خوان نمی‌خواهد            در حضورت اشاره‌ای کافی‌ست

تا شود حـجـرۀ تو کـرب‌وبـلا            گريۀ شيرخـواره‌ای کافی‌ست

آن شـبـی که سـه مـرتـبـه آمد            خــاتـم‌الانــبــيـا بـه يـاری تـو

از غـروب غـريـب عـاشـورا            يـاد می‌کـرد اشـک جـاری تو

ديـگـر از کـاروان عــاشـورا            چشم در خون نشسته‌ای مانده

تکيه‌گاهی به غير غربت نيست            آه نـيــزه‌شـکـسـتــه‌ای مــانـده

يک نگاهـش به غربت زينب            يک نگاهش به سوى جانان است

لـحـظـه‌هـای تـلاطم عـرش و            لحظه‌های عروج قـرآن است

ضــربـۀ تـيـغ‌هـا رقــم مـی‌زد            غرق خون،‌ اعظم مصائب را

«أمْ حَسِبتَ...» به روى نی بردند            سـر گـلـگـون نـجـم ثـاقـب را

انگـار بین نـور نگـاری نـشـسـته است            در پشت پرده آیـنـه‌داری نـشـسته است

بالای طاق عرش، شُعاری نشسته است:            در مکتب تو طفل فـراری نشسته است

از کودکی به لطف همین عشق، بالغـیم

شـاگـردهـای مـدرسـۀ قــالَ صــادقـیــم

مصباح تو چراغ مسـیر شریعـت است            مـفـتاح تـو کـلـیـد بـیـان حـقـیـقـت است

شـاگردی مرام تو عـین طریـقـت است            شیعه به لطف علم تو صاحب‌فضیلت است

تیغت برای معرکه مُعضَل درست کرد

نُـطـقِ مُـفـَصَّل تو مُـفـَّضَل درست کرد

وقـتـش رسـیـده است که انـدوه کم شود            شـادی حـریف خـاطـرۀ تـلـخِ غـم شـود

ای‌ کاش عـاشـق تو کـمی با جَـنـَم شود            شـایـد تـنــور گـرم تـو سـهـم دلـم شـود

در شـعـله‌ها حـرارت عـشـق مرا ببـین

هـارونِ سـربـلـنـد خـودت را بـیا بـبـین

خـورشـیـد را نگـاه تو در بندِ مـاه کرد            شب را هـبـوط روشـن تو زابـراه کـرد

چشمی که در تو خـیره نشد اشتباه کرد            راه عــراق را قــدمــت شـــاه‌راه کــرد

بـوسـیـدن مـزار عـلـی یـادگـار تـوست

گلدسته‌های صحن نجف شاهکار توست

روح مـرا زمــان گـدایـی عـفـیـف کـن            ابـلیـس را مـقـابـل نَـفْـسـم ضعـیـف کن

طـبـع مـرا به یُـمـن دعـایت لطـیف کن            بـیـتـی بـسـاز و قـافـیـه‌ام را ردیف کن

مضمون ناب گیسوی تو باب دلبری‌ست

تشریح مو به موی تو در شعرِ حِمْیَری‌ست

در جـبـهـه‌های اشک، تو خـطِّ مُـقـَدمی            خِـضـرِ تـمــام گـریــه‌کُـنــان مُـکـرمـی

بـنــیـان‌گـذار روضـۀ اربـاب عــالـمـی            بــانـی خـیـمـه‌هـای عــزای مـحــرمـی

نُوحُوا عَلَی الحـسین شُعـار ظـهـور شد

اسـباب نوحـه‌خـوانی ما با تو جـور شد

دیـبــاچــۀ شـعــائــر تـو مـی‌ُکـشـد مـرا            اشکِ هـمیـشـه حاضر تو می‌کـشد مرا

غـم‌خـوردن مـنـابـر تـو مـی‌کـشـد مـرا            قـبــر بــدون زائــر تــو مـی‌کـشـد مـرا

خـاک بــقــیـع را حـسـن‌آبـاد مـی‌کـنـیـم

مـنـبـر به نـامِ نـامی‌ات ایجـاد می‌کـنـیم

داغ تـو در مـیــان دلـم بـیـشــتــر شــده            آتـش بـلای خـانـۀ خَــیــر‌ُالـبـَـشَـر شـده

هـیـزم دومـرتـبـه دمِ در شـعـله‌ور شده            این کـوچـۀ مـدیـنـه عجـب دردسر شده

گرچه دل تو سوخت و چشمان تو گریست

شکر خدا که همسر تو بین شعله نیست

رنج طنـاب اگرچه که شـأن پـرت نبود            دیگر سنان مـست که دور و برت نبود

زَجـرِ پـلـیـد هــم‌سـفـر دخــتـرت نـبـود            عـمـّامۀ تو گرچه به روی سـرت نـبود

آن را کسی به زور نبرده است شکرحق

پـیـراهن تو دست نخورده است شکرحق

شـشـمین سورۀ صحیفۀ عـشق            رزق هـفت آسـمان به دستانت

منبرت بر فـراز نُه فلک است            دانـش بـی‌کـران بـه دسـتـانـت

حرف‌هایت بشارت محض است            صـادق‌آبـاد شـد دلِ مـتــروک

شرحِ "عنوان بصری" ات آقا؛            شـده فـانـوس راه اهل سلـوک

غرق حیرت تمام مسئله‌هاست            پلک برهم زدی! همه حل شد

از جهان و شگـفـتی‌اش گـفتی            مست توحید تو "مـفـضّل" شد

آتـش عـشـق تو گـلـستان و ...            جورِ این عاشقی کشیدن داشت

حالِ "هارون‌مکّی" ات عشق است            حال مجـنون تو خریدن داشت

رفتنت تا عراق حکمت داشت            رفـتـه‌ای سـرّ حق بـیـان بشود

قسمت این بوده در زمان شما            قـبر جدّت "عـلی" عیان بشود

تا شـعـائـر به دسـت ما بـرسد            روضۀ خـانـگـی بـه پـا کردی

با دَمِ یـا "ذَبـیـح الـعـطـشـانت"            خانه را صحـن کـربـلا کردی

ای مــــراد قــبــیــلــۀ بـــاران            تـو به مـا‌ شـوق آسـمـان دادی

راه پـــرواز تــا خـــدا را بــا،            جـگـر ســوخـتـه نـشـان دادی

از غـمـت ای عـزیز پیـغـمـبر            آسـمــان و زمـیـن عــزادارنـد

عـلــمــا پــا بـرهـنـه مـی‌آیــنـد            عـرفـا مـثـل ابــر مـی‌بــارنــد

گرچه در خاک رفت، پیکر تو            دیگـر از تن جـدا نـشـد سر تو

دود آتش ز خـانـه‌ات برخاست            پـشـت در جـان نـداد همسر تو

ظـلـم بر عـتـرتت رسـیـد ولـی            بـه اسـیـری نـرفـت دخـتـر تـو

بـدنـت آب شـد ز زهــر، ولـی            تـازیـانـه نـخـورد خـواهـر تـو

قامتت گشت خم ولی نشکـست            پـشـت تـو در غــم بــرادر تــو

ظـلـم دیـدی ولیک کـشـته نـشد            کـودک شـیـرخـواره در بـر تو

سوخت قلبت ولی نشد صد چاک            تـن فـــرزنـــد در بــرابــر تـو

زهـر دادند بر تو لیک نخـورد            چـوب کـین بر لـب مـطـهّر تو

سوخت پا تا سرت ز زهر ولی            پـاره پـاره نـگـشـت پـیـکـر تو

می‌سـزد در غـم تو گـریه کـند            چـشـم شـیـعـه به جدّ اطهـر تو

بوده یک عمر در عزای حسین            اشـک، جـاری ز دیـدۀ تـر تـو

نه از این غم سرشک (میثم) ریخت            اشک خونین ز چشم عالم ریخت

ایـن بــقــیــع غــریـب افــتـــاده            گـنـبدی پُر فروغ خواهد داشت

کـربـلایی شـود بـرای خـودش!            صحن‌های شلوغ خواهـد داشت

دل من روشن‌ است، بـاور کن!            زخــم دل الــتــیــام مـی‌بــیــنــد

شیعـۀ دل‌شـکـسـته در این شهر            عــزت و احــتــرام مـی‌بــیــنـد

جای این شُرطه‌های بی احساس            خــادمـانـی رئــوف مـی‌بـیـنـیـم

دسـتِ مـداح‌هــای بـا اخــلاص            شـب جـمـعـه لُـهـوف می‌بـیـنـیم

هـیــچ بـد کـیـنــۀ بـد انــدیـشـی            راه بــر زائـــران نــمـی‌گـیــرد

 شـیـعـه در کـوچـۀ بـنـی‌هـاشـم            آسـتـیـن بـر دهـان نـمـی‌گـیــرد

در تـــلاقــی نـــور و آئــیــنـــه            حـرمـی بـی مـثـال مـی‌بـیـنـیــم

در کــنــار ضــریــح اُمِّ بـنــیـن            مـعـجـزاتـی مـحـال می‌بـیـنـیـم!

بـین لـبـخـنـد و اشـک زائـرهـا            شـور نــقـاره‌هـا شـنـیـدنـی‌سـت

ازدحــام فــقــیــرهــای غــنــی            دم بــاب الـکــریـم دیــدنـی‌سـت

چـشـم‌ هـای مـدیــنــه مـبـهــوت            دسته‌های عـظـیم سیـنه‌زنی‌ست

عــهــده‌دار مـراســمــات حــرم            آســتــان مـقــدس حـسـنـی‌ سـت

قُـم به حُـکـم ادب، سرِ تـعـظـیم            بـر نـمـی‌دارد از قــدوم بـقــیـع

مــی‌شـــــود آرزوی طُــلابــش            حــوزۀ بــاقــرالـعــلــوم بـقــیـع

روزگـار این چـنـین نـمی‌مـانـد!            پیش رو لحظه‌های شیرینی‌ست

عصرها، صحن حضرت صادق            مـحــفـل شـاعــران آئـیـنی‌سـت

دوش می‌آمد و از ظلم برافروخته بود            مثل مـادر شده و خانه او سوخته بود

صادق آل محـمد که ز دانـش عـمری            گنج‌ها در دل این جامعه اندوخته بود

در و دیوار و دل سوخته و صبر زیاد            شیوه‌ای بود که از فاطمه آموخته بود

گر که هفتاد و دو هارون به تنورش می‌داشت            کربلا می‌شد و منصور از آن سوخته بود

نه فقط جابر و اسحاق و ابوحمزه و لیث            چشم بر دانش او، دشمن او دوخته بود

گر که در دوره قائم به جهـان می‌آمد            به رهش هستی خود، یکسره بفروخته بود

حـسرت گـرفته باز حـصار مدینه را            غـم، تـیـره کرده است دیار مدینه را

آثـارِ حـزنِ فـاطـمـه و غـربت عـلـی            پُـر کـرده است گـوشه‌کـنار مدینه را

در کوچه‌های شهر چو ماه علی گرفت            رنگی دگـر نـمـانـد عُـذار مـدیـنـه را

داغ عزای حضرت صادق فکنده باز            با اشک و آهِ ما، سر و کار مدینه را

تا خـاک ریـخـتـنـد بـر انـدام آن امـام            کـردنـد دفـن، دار و نـدار مـدیـنـه را

گـویا فـشانـده‌اند بر آن قبر بی‌چـراغ            غـم‌هـای بی نـشـانـه، مـزارِ مدینه را

می‌گریم از مصیبت جانسوز او مگر            بـر دیـده‌ام زنـنـد غـبــار مـدیــنـه را

در خلوتِ بقیع به جز اشک مهدی‌اش            شمـعی کجـا بُوَد شـبِ تـار مـدینه را

من جـان‌نـثـار مـکـتب اویـم "مؤید"م            دارم از او امــیـد، جـوار مـدیـنـه را

دلی که با احـادیثِ غـریـبت آشـنـا باشد            چرا دنبال عِلمِ جِـفـر و عِلمِ کـیـمیا باشد

به سِحر و غمزه‌هایش خاک را زر می‌کند آن چشم            که خوب آگاه از فرق مُطَلّا و طلا باشد

در آن مکتب که حرفی یا حدیثی از شما آید            نباید سَردَرَش نامی به جز دارالشفا باشد

نفس‌های شما پیچیده اینجا حجره در حجره            در و دیوارِ اینجا نیز غـرق ربّـنـا باشد

فقاهت کودکی نوپاست، تا روز ابد باید            به پای منبرت زانو زند تا روی پا باشد

چرایش را نمی‌فهمند جز شیخ کـلینی‌ها            اگر این قال صادق‌ها نباشد، دین چرا باشد؟!

به دنبال چه می‌گردد زمانه، ما که دنبالِ            تنور گرم می‌گردیم، تا قسمت چه‌ها باشد

چرا حرف تنور و آتش آمد باز، قسمت چیست؟            گریز روضه باید باز سمتِ کربلا باشد

خدا جلب مقامت کرده از اول نظرها را            فرود آورده با امر الهی بر تو سرها را

قسم بر آن “هَلِ الدّینت” که “اِلَّا الحُب” علی بود و            خدا آمادۀ بـغـض عـلی کرده شررها را

ز قال الصّادق شیعه تن تکفیر می‌لرزد            زمین انداخته از ترس تو دشمن سپرها را

قسم دادم به اسم تو خدا را، استجابت شد            که جاری کرده در ظرف دعا با تو اثرها را

منِ عاصی چقدر از عصمت اسمت اثر دیدم            به روی چون منی وا می‌کند نام تو درها را

تو موسی داری و بعدش علی موسی الرضا داری            خدا از ما نگیرد این پسرها و پدرها را

دم عیسائی و موسای تو باب‌الحوائج شد            عجب باب‌الکرم‌هایی بنازم این قمرها را

مدینه شعلۀ ناشکری‌اش باب‌الکرم سوز است            به جان خانه‌ات انداخته آتش خطر‌ها را

خطر آمد به دنبالت جهان بی‌آبروتر شد            که پای آل حیدر می‌نویسد دردسرها را

بزرگ مذهبی را پابرهنه نیمه‌شب بردند            نفهمد کاش زهرای حزینه این خبرها را

مـدیـنه بی‌وفـایی کرد با اولاد پیـغـمـبـر            مدینه پشت در سوزاند از غصه جگرها را

شبیه خیمه‌ها این خانه را آتش زیارت کرد            ولی غارت نکرد اینجا کسی سنجاق‌سر‌ها را

دلـتـنـگم و حـال دل من نیست مـناسب            در مسجد و محرابِ تو ای حاضرِ غائب

صد مرتبه «إیاکَ» و صد مرتبه «نَعبد»            با چشم ترم نذرِ تو شد حضرت صاحب

می‌خـوانـمش و معـتـقـدم سورۂ یوسف            از عـشق تو دارد به خدا سجـدۂ واجب

این سائلِ هر هـفـته رسـیده‌ست گـداتـر            پس «أوفِ لَناالکیلْ» به کوریِ اجانب

می‌دیدمت ای‌کاش زمـانی که گرفتم...            از دستِ پر از برکتِ تو جیره مواجب

شـرمـنـدۂ سنـگـیـنیِ پـرونـدۂ خـویـشـم            شرمنده‌ام از این‌همه عصیان و معایب

هر بار به یادت گـرهی کـور گـشودم-            شد بیشتر از پیش حضورت به مراتب

ای آرزویِ بـهجـت و شیخ احـمد کافی            ای حـسـرتِ دیـریـنـۀ ادیـان و مذاهـب

برگرد که چشمانِ به راهم شده کـم‌سـو            کمرنگ شده تابش خـورشید و کواکب

شد هر ورق از دفتر من باطله‌ای محض            تا گـوشـۀ چـشـمان تو شد لُـبّ مطالب!

ز داغ تو برخاست هر سو فغان‌ها            رسـیـد آه عـشـاق تا کهـکـشان‌ها

چهل شب گذشت و ندیدیم رویت            در اندوه و تشویش و هول و تکان‌ها

من اینجا یـتـیـم و تو نزد نـیاکان            من اینجا اسیر و تو در بیکران‌ها

پناهم تو بودی... نخواهد رسیدن،            به تـار عـبای تـو این سـایـبـان‌ها

بمـیرم برایت که با دست زخمی            رخی داشتی سرخ چون ارغوان‌ها

در اوج سیادت فـقـیـری گـزیدی            به رغـم فـلان تـیـره و خاندان‌ها

بمـیـرم برایت که نـشـناخـتـنـدت            به غیر از شهیدان و عرش‌آشیان‌ها

نه تنها تو را کشت خصم حرامی            خودی نیز کشتت به تیغ و سنان‌ها

نه تنها سگ زرد یا گرگ صهیون            تو را پیش از این کشت زخم زبان‌ها

شریکند در قتلت ای جان عاشق            فلان‌ها، فلان‌ها، فلان‌ها، فلان‌ها

هم‌آنان که از ظلمشان خشم مردم            به نـاگه بـدل شد به آتـشـفـشان‌ها

هم‌آنان که تزویر و بی‌عرضگی‌شان            زد آتش دمادم به روح و روان‌ها

شریکان قدرت، حریصان ثروت            سهـیـمان هـلـدیـنگ‌ها و دکـان‌ها

تو را کشت جولان بی‌عرضگی‌ها            تو را کـشت کـم‌کـاری ناتـوان‌ها

چه کس داد جرأت به دشمن که ریزد            شـرر بر کـنـام هـژبـر زمـان‌ها؟

که داد این جسارت به قاتل که آید            پـی کـشـتـن اسـوۀ قـهـرمـان‌هـا؟

پـی کـشـتـن رادمــردی مـجـاهـد            که تـاریخ گـویـد از او داستان‌ها

یلی شرزه و؛ روبه‌رویش رجزخوان،            بسی پـنـبه در کـسوت پهـلوان‌ها

لـبـانش دعـاگـوی مـلـت ولـیکـن            به دشـنام او باز هر سو دهـان‌ها

به جای مقامات خاطی به سویش            کـشـیدند بس تیر کین از کمان‌ها

چپاول‌گران، خود مصون از قضاوت            ولی رهبر، آماج حدس و گمان‌ها

چه رنـدان به نام جـناح سـیـاسی            پی ساز و برگ از دل سازمان‌ها

زغن‌ها و زاغان که کردند با هم            بـهـار وطـن را شـبـیـه خـزان‌ها

هم‌آنان که جای رجز پیش دشمن            ز تسلیم گفتند چون نوحه‌خوان‌ها

پـی نــفـی آمــوزه‌هـای بـلـیـغـت            نوشـتـند فهـرست سود و زیان‌ها

نیـنـدوخـتـنـد از تـو زاد مـعـانـی            نیـامـوخـتـند از تو طـرز بیـان‌ها

بمیرم که مرگ تو شد آرزوشان            گروهی دل‌آزرده زین حکمران‌ها

جفا از چپ و راست دیدی ولیکن            روادار بـودی بـه ایـن‌ها و آن‌هـا

چـه شـیـّادهـا در پی کـاخ‌سـازی            چـو شـدّادهـا نـزد بی‌خـانـمـان‌‌ها

کسانـی که دادنـد دریـای ثـروت            به افـراد کوچک‌تر از استکان‌ها

رئـیـسان اخـمـو، مـدیـران فـاسد            که از خلق بر لب رساندند جان‌ها

در این خون شریکند زاهدنمایان            که شد برملا فسقشان در نهان‌ها

چه نـوکـیسگانی که با پول مردم            رسـیـدنـد از خـاک تا آسـمـان‌هـا

به چشمت خلیدند بس هرزه‌خاران            گلویت فـشردند بس استـخـوان‌ها

بسا نورچشمی که گـمنام و نادان            رسیدند یک‌یک به نام و نشان‌ها

شریکند در خونت ای پیر عاشق            رفـیـقـان مـردود در امـتـحـان‌هـا

شریکـند در خونت آن هم‌رکابان            که دادند در دست دشمن، عنان‌ها

من از قـاتـلانت نـنـالم که گـشتی            شـهـیـد قــلم‌هـا، شـهـیـد زبـان‌هـا

بی‌تو این ثانیه‌ها خسته و بد حال گذشت            نه چهل روز که انگار چهل سال گذشت

حالِ ما را غم تو سخـت پریشان کرده            داغِ تو خـون به دلِ مـردم ایران کـرده

بغضِ مانده به گلو با غم و فریاد شکست            قـلبـمان باز دمی یادِ تو افـتاد شکـسـت

حرف‌هـایت همگی بویِ محـبت می‌داد            به دلِ خـسـتـۀ ما عطرِ طراوت می‌داد

در تو دیـدیـم همه وصفِ مسلـمانی را            مـعـنـیِ واقـعـیِ غــیــرتِ ایــرانــی را

هم عمل هم سخنت بود که: ذلت هرگز            با هرآنکس که یزیدی شده، بیعت هرگز

هـمۀ عـمر تو در یـادِ شـهـیـدان بـودی            فـکــرِ آبــادی و آزادی ایــران بــودی

بی تو روز و شبِ ما هر نفسش تاریک است            راستی ماه محـرم چِـقَدَر نزدیک است

باز برگـرد بـیا روضه بگـیـر آقـا جان            کوریِ حرمله‌ها روضه بگـیر آقا جان

سال‌ها بود که در شـوق زیـارت بودی            از دلت باز گـذشـتی، پیِ خدمت بودی

اربعین‌ها چِقَدَر روضۀ غربت خواندی            همه رفـتـند زیـارت تو نرفـتی، ماندی

ولی آن روزِ دهم، هـجـر به پایـان آمد            وَ بـه دیـدار تـو سـالارِ شـهـیــدان آمـد

ناب بودی تو، ولی گوهـرِ نایاب شدی            هر شب جـمعه دگر زائـرِ ارباب شدی

پـر گـرفـتـی بـرسـی تـا بـه ابـاعـبد الله            بـرسـان بـیـعـتِ مـا را بـه ابـاعـبــدالله

رفـتـی و بـا دلِ آسـوده مـیـان حـرمـی            بعدِ تو مانـده ولی در دلِ ما کوهِ غـمی

بذرِ غـم کـاشـته آن مشت گره کردۀ تو            حرف‌ها داشـته آن مشتِ گـره کردۀ تو

حرفت این بود که این راه، تماماً نور است            فتح با ماست ولی دیدۀ دشمن کور است

آخر و عـاقـبتِ راهِ خدا، حجـتِ اوست            او که عالم همگی در کنفِ بیعتِ اوست

وعـدۀ صادقِ حـقّ است، "ولی" می‌آید            پـسـرِ فـاطـمـه، تـکـرارِ عـلـی مـی‌آیـد

هنوز قلب من از عشق، از تو سرشار است            به درد بی‌تویی این‌روزها گرفتار است

به شوق آن لبخندی که روزی‌ام کردی            دلم شکفته و صد جان به تو بدهکار است

 جهـان خـاطـره‌ها بـود با تو بی‌تکرار            جهان من پس از این روی دور تکرار است

خبر رسید که: رهبر... خبر نوشت شهید            گذشت چله‌ای و باورش چه دشوار است

خـبر شکـسـتن آئـیـنه زیر بارش سنگ            خبر خمـیدن من زیر پـتک اخبار است

خبر عـمیق‌تر از بُهت بود و ویـران‌تر            خبر که زخم جگر شد، هنوز خونبار است

پس از تو پـنجـره‌ها چـشم‌های ابـرآلود            سیاه‌پوش تو شب، تا سحر عزادار است

سلام نـفـْسِ زکـیّـه که مـطـمـئـنّه شـدی            و مرگ غیر شهادت برای تو عار است

حماسۀ تو شهـادت، شهـادت تو عروج            و رستـخـیز هزاران هزار عـمار است

نه بال مرگ به اوج شهـادت تو رسید،            نه مرگت از سر کفار، دست‌بردار است!

قسم به مشت گـره کرده‌ات که فـریادیم            که مجتبای تو هم، حیدر است و کرار است

 سلام ای لب قـاریِ والضُحی رمضان            بیا که شعر رطب هست و وقت افطار است

 کدام چـلـۀ اشکـم جـواب خـواهی داد؟            که قطره‌قطرۀ این شعر در کلنجار است

دلم شکـسـتـه‌تر و منـتـظرتر از دیروز            چقدر پنجـره چشمم به تو بدهکار است

امــیــدوار بـمــانــم کـه بــاز مــی‌آیــی            کدام نیـمۀ ماه است، وقت دیـدار است؟

حماسه بود و غزل بود، چله‌ای که گذشت            پس از تو چشم زمانه، همیشه بیدار است

چقدر واژه که چون بغض در گلویم ماند            چقدر کودک مضمون که زیر آوار است

چهل شب، چهل شب، چهل شب شهامت            چهل شب، به چله، فقـط تیر غیرت

چـهـل شـب اذا جـاء ... انّـا فـتـحـنـا            چـهـل شـب تـوکـل، تــوسـل، تــولا

چهـل شب، دلـیـرانه در قـلب میدان            یکی پـشت لانچـر، یکی در خیابان

چهل شب وطن، گشت یک جان و یک تن            زن و مـرد، گُـردآفـریـد و تـهـمـتـن

چهل شب وطن، عشق، ایمان، خدا شد            وطن دشت غیرت، وطن کربلا شد

چهـل شب عـزای تو، شد انـتـقـامت            وطن گشت مبعـوث، مبعـوث نامت

چهل شب گذشت و تو بودی و دیدی            چـه مـردانـی از مـردمـت، آفـریدی

بـه پـای دلـیـران، سـرِ دیـو خـم شد            به پـابـوس ایـران، تـل‌آویـو خـم شد

جـهــان دیــد آزادگــان جــهــانــیــم            غـیـوریـم، کـوهـیـم، فـخـر زمـانـیـم

کـنون با شهـیدان به میدان نظر کن            به پرچم، به مردم، به ایران نظر کن

به قـله، ببـیـن مـردمـانی که گـفـتـی            همان شد، همان شد، همانی که گفتی

چهل شب است شدم کوچه‌گرد، می‌بینی؟            شدم شکسته ازین کوه درد، می‌بـیـنی؟

کسی که مثلِ تویی را ز دست داده دگر            چه ترس دارد ازین جنگ‌ها؟ بگو آخر

چهل شب است که باریده آسمان با من            چه کرده‌ای تو به این ماتم گران با من!

شـبــیـه مــوجـم و آرام نـاپــذیــر شــدم            شـبـیـه طـفـل یـتـیـمـم، بهـانـه‌گـیر شدم

چـقـدر طعـنه شـنـیدی فقـط دعا کردی            برای تک‌تک ما گـریـه بی‌صدا کردی

هـنوز بـاورِ من نیست، بی هـوا رفـتی            مرا به قله رساندی، خودت کجا رفتی؟!

پس از فراق تو با گریه "فتح" می‌خوانم            فقط به عشق ظهور است زنده می‌مانم

همیشه تا فرج یار، شیعه دلخـون است            بهای خون تو پایان قومِ صهـیون است

غریب رفـتی و گرچه به غـم گرفـتارم            ولـی امـیـدِ مـصـمـم به رجـعـتـت دارم

تـمـام می‌شـود این روزهـای تـنـهـایـی            به پشت حضرت صاحب زمان تو می‌آیی

خـودت بـزن بـه دل من نـهـیـب را آقـا            بـخـوان روایـت یـابـن الـشـبـیب را آقـا

شهـید روز دهـم! از شـهـیـد روزِ دهـم            بخوان و دم بزن از روزِ سینه‌سوزِ دهم

بـگـو وحــیـد، رهـا شـد بـرادر زیـنـب            بگو که تشنه زمین خورد در بر زینب

امان ز خنجر شمر و امان از آن حربه            زد از قـفـا به لجـاجـت دوازده ضـربه

همین که شمرِ حرامی ز سینه پائین رفت            سری که از همه سر بود، بین خورجین رفت

با آن که ز سعی تو جهان‌گیر شدیم            در رزم و جهاد، هم‌چنان شیر شدیم

در سوگ تو ای امام مظلوم و شهید            چل سال به یک چلّه همه پیر شدیم

سیدهاشم وفایی

یک چله گذشت و داغ‌داریم هنوز            در مـاتـمِ یـار، بی قـراریـم هـنوز

صد داغ، به دل نشسته و نشکستیم            در کار نـظـام، پـایِ کـاریم هنوز

سیدروح الله مؤید

بی روی تو عید فطر و نوروز گذشت            از سـیـنۀ ما آه جگر سوز گذشت

ما قـدر چـهـل سال عـزادار شدیم            از رفتنت ای دوست چهل روز گذشت

محمدجواد جلالی

با پرچم ایران، همه مأنوس شدیم            ما دست به دستِ نور، فانوس شدیم

از صبح شهادتت چهل روز گذشت            یعنی که چهل شب است مبعوث شدیم

‌سارا رمضانی

لبـریـز شده جان و جهانم از درد            هرگز نشود داغ تو در دل‌ها سرد

تا صبح ظهـور منـتـظر می‌مـانیم            با لشکـر یـاران شـهـیـدت برگرد

فاطمه نانی‌ زاد

یک روز دوباره به جهان می‌آیی            با نـیـت حـذف ظـالـمـان مـی‌آیـی

من مطمـئنم روز ظـهـور منـجی،            با حضرت صاحب الزمان می‌آیی

سجاد شرفخانی

دلـتنگ تو و صبح مـلاقـات توأیم            دلــدادۀ مـنــطـق اشــارات تـوأیـم

از خون امام خود نخواهیم گذشت            ما پرچم سرخ «یا لثارات» توأیم

سیدعلیرضا شفیعی

از برکت خون اوست رؤیای وطن            آرامـش مـرزهـای زیـبـای وطـن

سـید عـلی خـامـنـه‌ای خواهد ماند            در قــصـهٔ مـادران فـردای وطـن

محمدرضا شفیعی

بر عـهد تو و دعـوت تو می‌مانیم            مـاتـم‌زده در حـسرت تو می‌مـانیم

رفتی و دلم شکست؛ برمی‌گـردی            ما منـتـظـر رجـعـت تو می‌مـانـیم

محسن علیخانی

چهل روز است خوابیده در آغوش زمین، جانم            سرود غم برای دخـترم آهسته می‌خوانم

چهل روز است در هجر رخش آتش به جان دارم            فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم

گلم در زیر آتش سوخت، مثل لاله، پرپر شد            شهادت را بغل کرد و فدای راه رهبر شد

چهل روز است از سنگ مزارش عشق می‌جوشد            جوانه می‌زند هر گل، کنارش عشق می‌جوشد

چهل روز است بی تاب‌اند مادرهای مینابی            نباشد سهم مادر، جز پریشانی و بی‌تابی

شـرار ظلم برگردد به سوی ظالـم جانی            برای ظلـم و ظـالـم نیز آیـد روز پایانی